//######################################################################################// Author: ricocheting.com// For: public release (freeware)// Date: 4/24/2003 (update: 6/26/2009)// Description: displays the amount of time until the “dateFuture” entered below.// NOTE: the month entered must be one less than current month. ie; 0=January, 11=December// NOTE: the hour is in 24 hour format. 0=12am, 15=3pm etc// format: dateFuture = new Date(year,month-1,day,hour,min,sec)// example: dateFuture = new Date(2003,03,26,14,15,00) = April 26, 2003 – 2:15:00 pmdateFuture = new Date(2010,11,24,23,0,0);// TESTING: comment out the line below to print out the “dateFuture” for testing purposes//document.write(dateFuture +”
“);//###################################//nothing beyond this pointfunction GetCount(){ dateNow = new Date(); //grab current date amount = dateFuture.getTime() – dateNow.getTime(); //calc milliseconds between dates delete dateNow; // time is already past if(amount < 0){ document.getElementById('countbox').innerHTML="Now!"; } // date is still good else{ days=0;hours=0;mins=0;secs=0;out=""; amount = Math.floor(amount/1000);//kill the "milliseconds" so just secs days=Math.floor(amount/86400);//days amount=amount%86400; hours=Math.floor(amount/3600);//hours amount=amount%3600; mins=Math.floor(amount/60);//minutes amount=amount%60; secs=Math.floor(amount);//seconds if(days != 0){out += days +" day"+((days!=1)?"s":"")+", ";} if(days != 0 || hours != 0){out += hours +" hour"+((hours!=1)?"s":"")+", ";} if(days != 0 || hours != 0 || mins != 0){out += mins +" minute"+((mins!=1)?"s":"")+", ";} out += secs +" seconds"; document.getElementById('countbox').innerHTML=out+" tot kerst"; setTimeout("GetCount()", 1000); }}window.onload=GetCount;//call when everything has loaded

De deadline voor het activeren van de Studenten OV-chipkaart is voor onbepaalde tijd uitgesteld. ‘Omdat studenten niet de dupe mogen worden van technische problemen’, zo zei Plasterk. Maar hij ziet iets over het hoofd. Nu het niet meer verplicht is om vóór 1 februari je kaart te activeren, zullen veel studenten dat ook niet doen. Het blijven immers studenten. Je kan toch gratis blijven reizen op je oude OV. De hele campagne van Studenten OV-chipkaart om het ophalen van je reisproduct te stimuleren heeft dus ook geen zin meer. En over een half jaar, als de techniek eindelijk werkt zoals het hoort, krijg je dezelfde situatie. 400 000 studenten die allemaal hun chipkaart nog niet hebben geactiveerd. En geef ze eens ongelijk. Je hebt vier jaar lang recht op gratis OV. Dus alle tijd die je nu reist met je oude, papieren OV-kaart, mag je straks nog eens extra reizen. Zo spaar je mooi 68 euro per halve maand uit, want dat is het bedrag dat je moet betalen als je reisrecht is verlopen en je hebt het niet stopgezet. De 250 000 studenten die nu al wel hun OV-chipkaart hebben geactiveerd, zijn in het nadeel vergeleken met die 400 000 anderen. Laat Plasterk daar rekening mee houden.

Een sporthal krijg je met dit weer niet warmgestookt. Dat merkten mijn voeten ook. Ze vonden het allemaal erg lang duren. Voordat de Dames 2 spelen, zijn er nog andere wedstrijden bezig. Het zijn vrouwenteams, gemengd. Oud en jong, dik en dun. In die volgorde. Eén van de vrouwen uit de eerste groep heeft moeite met het slaan van de ballen. Als die meer dan een meter van haar terecht komen, haalt ze het niet. Ze zet zichzelf wel in beweging, maar veel te traag. Als haar spieren de massa’s overtollig vet eindelijk één kant op hebben geduwd – zoals een walrus naar het water hobbelt – heeft de bal de grond al twee keer geraakt. Het duurt nog twee keer zo lang voordat de tank gestopt is. Ze laat de bal de bal. Terwijl haar teamgenoten het spel voortzetten, trekt ze haar sportkleren in de plooi, uit haar plooien. Zou ze dat niet doen, dan hangt haar shirt na vijf minuten boven haar schouders. Het kruipt, heel gemeen,  hardnekkig naar boven. Vervelend.

Enigszins laat, maar dat is niets nieuws voor mij.

Beste nummer: Wishing Well – The Airborne Toxic Event. En met terugwerkende kracht: You Can’t Always Get What You Want – Rolling Stones. En alvast voor dit jaar: Little Lion Man – Mumford & Sons

Beste album: The Airborne Toxic Event – The Airborne Toxic Event / The Seldom Seen Kid – Elbow / And You Were A Crow – The Parlor Mob

Beste gig: Lucky Fonz III – Parkfeest Oosterhout / The Airborne Toxic Event – Lowlands / The Parlor Mob – Effenaar

Slechtste gig: Hmm, lastig. Dan de gig met het lauwste publiek: Dio & The Madd – Zomerparkfeest Venlo. Falers. Maar Dio & The Madd waren wel vet.

Jammerlijkst gemiste gig: U2, The Offspring, Bospop, Rock Werchter, Green Day

Meest overrated nummer: Boom Boom Pow – Black Eyed Peas (had niet eens uitgebracht mogen worden)

Leukste nieuwe perso(o)n(en) ontmoet: Manon

Leukste spel: Toch weer Weerwolven denk ik

Beste feest: Kees van Hondt – Lowlands

Beste film: Phileine zegt sorry

Grootste uitgave: Benzine, op en neer naar Made and again and again.

Beste boek: De dood van Bunny Monroe – Nick Cave. Maar eigenlijk heb ik er te weinig gelezen om echt te kunnen kiezen.

Lekkerste eten: De knakworstjes bij het ontbijt op Pinkpop/Lowlands.

Lekkerste drinken: George Killian’s

Meest gebruikte stopwoordje: Hmm / Spoort niet

Nieuwste verslaving: Cd’s kopen

Leukste aanwinst: Propedeuse / DVD-box seizoen 1 van Californication / Helaas nog geen camera.

Nieuws: Al die vliegtuigen.

Meest historische moment: Iets gewonnen met een prijsvraag. Kaartjes en cd voor The Parlor Mob.

Tv-moment: Sinterklaas die verdwaald is bij de intocht :O. Nee echt, geen idee.

Spannendste moment: In Budapest in de bus een vent zijn controleursbandje om zien doen die mensen gaat controleren vlak nadat we in de metro gepakt zijn voor zwartrijden (en belazerd zijn, want ze staken het in hun eigen zak) en toen net op tijd de bus uit springen.

Grootste desillusie: Dat op tijd naar bed gaan wel lukt.

Beste idee: Naast de auto gaan lopen in de file naar Lowlands. Vervolgens uitgelachen worden omdat het ineens doorrijdt om daarna bij een stel tukkers in een oud rammelbusje te stappen met twee koelboxen vol koud Grolsch.

Grootste afleiding: Manon

Leukste cadeau: Cd/dvd van The Airborne Toxic Event

Goede voornemens voor 2009: Veel (en ook nieuwe) festivals en concerten bezoeken. Alle boeken lezen die ik ondertussen heb. Veel cd’s kopen. Naar Groot-Britannië op vakantie. Alleen denk ik.

Normaal houd ik er niet zo van: mensen die in de bus de plaats naast zich bezet houden met hun tas. Om maar te voorkomen dat er iemand naast hen gaat zitten. Want dat is eng. En ondertussen wel stoer doen door zo breed mogelijk gaan zitten. Als ik iemand zie die graag alleen naast zijn tas zit, krijg ik altijd de neiging om juist aan díe persoon te vragen of ik erbij mag zitten. Dit levert niet altijd even vrolijke gezichten op, terwijl ik moeite moet doen om mijn lach in te houden.

Eerlijk is eerlijk: ik zet zelf mijn rugzak ook wel eens naast me neer. Omdat ik even mijn krantje wil pakken en te lui ben om daarna mijn tas op de grond te zetten. Maar zodra er ook maar iemand de schijn wekt dat hij eventueel op de plek naast me wil gaan zitten, maak ik die stoel vrij zodat de gelegenheid er ook is. Vaak hoef ik deze moeite niet te doen. Ik zit regelmatig bij het scharnierpunt van de bus op de stoel die achterstevoren staat. Natuurlijk naast het raampje. De meeste mensen houden er blijkbaar niet van om achteruit te rijden, want ze lopen altijd strak voorbij, zonder mij de indruk te geven dat ze me willen vergezellen.

Op die plek, ‘mijn’ plek, zat vandaag al een meisje. Ze had haar tas ook een eigen stoel gegund. Het was een jong meisje dat, naar mijn vluchtige beoordeling, waarschijnlijk dit jaar was begonnen aan een vervolgopleiding op het MBO. Ondanks dat ze niet echt oud was, begon ze al duidelijk wat trekjes te vertonen van de Big Momma die ze later ongetwijfeld gaat zijn. De rest van de stoelenparen in de bus was door minstens één persoon bezet, dus ik had geen kans om alleen te zitten. (Nog zoiets typisch van reizigers in het openbaar vervoer, en ja: ik maak me er ook schuldig aan.) Hoewel ik meestal liever aan de rechterkant ga zitten, nam ik deze keer niet de moeite om te vragen of ze haar tas weg wilde zetten. Aan de linkerkant van de bus, op dezelfde hoogte, was ook een plaatsje vrij naast een persoon met een nader te bepalen geslacht. Daar nam ik plaats en ik heb geen minuut spijt gehad van die beslissing.

Terwijl ik aan de andere kant neerplofte, keek het volslanke meisje mijn kant op. Ze maakte snel aanstalten om haar tas weg te zetten, maar ik zat al en in de bus wissel ik alleen van stoel om naast een bekende te gaan zitten. Little Big Momma begon ineens hevig te glimlachen. Zoals dat vaak is bij donkere mensen, kwam er een rij spierwitte tanden tevoorschijn. Ondertussen was ze aan het bellen en de hele rest van het gesprek bleef ze me aangapen met die door een grijns omlijste tandpastareclame. Enigszins opgelaten pakte ik mijn krantje (Trouw, maar ik had de hint om trouw te blijven aan mijn vriendinnetje echt niet nodig) en probeerde me te verschuilen achter het papier. De rest van de busreis las ik het nieuws alsof mijn leven ervan afhing. Helaas moest ik toch een keer opstaan om de bus uit te gaan. Snel propte ik het krantje in mijn tas. Tijdens het opstaan bleef haar gretige blik op mij gericht. Toen ik veilig de bus uitstapte, zuchtte ik opgelucht. Ik wil niet weten hoe de reis was verlopen als ik wél rechts was gaan zitten.

De moraal van dit verhaal? Neem een abonnement op een krant in broadsheetformaat; daar kun je je makkelijker achter verstoppen. En pas op voor Big Momma’s.

Twee weken geleden mocht ik voor de eerste keer bij mijn vriendinnetje blijven slapen. Haar ouders waren een weekendje weg. Het was toen precies 3 maanden en 2 dagen ‘aan’. Ik had het getroffen met zulke moderne schoonouders. Toen ik 16 was, rustte op ‘bij elkaar blijven slapen’ een groot taboe. Pa en ma waren als de dood dat er iets zou gebeuren. En ze vonden dat zij daar zeggenschap over hadden. Een onnozele gedachte, zo bleek later. Toch staan ze nog steeds achter hun standpunt van toen. Gelukkig ben ik nu oud genoeg om zelf te beslissen over mijn bedgedrag. Toegegeven, als je dan een meisje treft van net 16, heb je het alsnog niet helemaal voor het zeggen. Daarom was ik ook dolblij toen we dat weekend per sms het fiat van haar mama kregen. Vader wist waarschijnlijk van niets.

Een week later vierde ik mijn verjaardag. Dat zou niet echt op tijd afgelopen zijn en ik ga natuurlijk niet op mijn eigen feest m’n vriendinnetje naar huis brengen. Dus legde zij de vraag bij haar moeder neer: “Mag ik zaterdag bij Thomas blijven slapen?” Dat mocht, maar… “Daar gaan we geen gewoonte van maken.”
En vanaf dat punt snap ik het even niet. Eerst een wolf een stuk vlees voorhouden en dan zeggen dat hij maar één hapje mag? Niet echt een gelukkige vergelijking, maar hij dekt de lading. Alsof ze zegt: ‘Jullie mogen een keer bij elkaar slapen als je daarna maar ophoudt met zeuren.’ Het argument was dat “het niet nodig is”. Maar als ik alleen de dingen zou doen die echt noodzakelijk zijn, kan ik net zo goed geen vriendinnetje hebben. Dat zullen ze ook niet bedoelen.

Waarom mag het geen gewoonte worden dat we bij elkaar blijven slapen? Ik vind het fijn, zij ook (dat lijken me de beste argumenten), en haar ouders hoeven aan het ontbijt echt geen rekening te houden met mij. Geen probleem toch? Of moeten ze er nog een beetje aan wennen? In dat geval stel ik voor dat ik een weekje kom logeren, zijn ze zo gewend Achja. Hoe hip ze ook lijken, het blijven ouders.

OPROEP

..

Zaterdag aanstaande zal ik met enkele van mijn kameraden een evenement van wereldformaat bezoeken. Deze feestelijke gelegenheid, met de naam ‘Oosteinds Spektakel’, heeft in de wijde omgeving een uitmuntende reputatie. Het is pas voor het tweede jaar dat ik met eerdergenoemde vrinden aanwezig zal zijn bij deze happening. De muziekgenootschappen ‘BZB’ en ‘WC Experience’ zullen deze avond zorgen voor het nodige vermaak. Hun prachtige melodieën en composities zijn een lust voor het oor. Met zeer verheven teksten als ‘Nooit meer nuchter/ nooit meer op het rechte pad/ ‘k wil maar één ding en dat is zat!’ en ‘Pannekoek, pannekoek, pannekoek in m’n onderbroek’ wordt het een avond van hoogstaand cultureel niveau.

Al wie zin heeft, is bij dezen geïnviteerd om ons op zaterdag 12 september te vergezellen naar de metropool Oosteind.

klik
(kent geen nummers, kijkt vies)
klik

op schouders zitten

praten tijdens nummers

avondje krezip

De taxirit van het vliegveld naar some random place in Boedapest is legendarisch. Terwijl de chauffeur al bellend zijn slalomoefeningetjes doet, spelen we ouderwets ik zie, ik zie wat jij niet ziet. We wanen ons zo’n 15 jaar jonger. Een gevoel dat we vaker zullen krijgen tijdens deze reis.

Of het door hun gebrekkig Engels komt (likely) of omdat ze graag toeristen fucken (even more likely) weten we niet zeker, maar die Hongaren hebben ons wel tien verschillende richtingen opgestuurd tijdens onze zoektocht naar het hotel.
Bij binnenkomst in dat hotel komt de walm van een 15 jaar oude frietvetlucht ons tegemoet. Als je wat langer in de hal vertoeft, wordt deze geur afgewisseld met een vleugje rotte eieren zodat je twijfelen of je eigenlijk wel in een hotel bent.

Onze slaapplaats is trouwens overall best gaar.We worden gewaarschuwd om ‘s nachts ook de kamerdeuren gewoon op slot te doen. Laatst zijn er een paar mobieltjes weggehaald bij slapende mensen. Goed om te weten…
En om plinten uit te sparen zit de vloerbedekking vijf centimeter tegen de muur omhoog geplakt. Zou tapijt hier echt zoveel goedkoper zijn dan hout of speelde de vloerbedekker gewoon op safe?

De mensen hier lopen zo ongeveer 15 jaar achter. Hoogopgetrokken broeken en foute prints vieren hoogtij. In een poging tot modieuziteit (klinkt haast Hongaars) heeft een jongedame een bloemetjesjurk aangetrokken met daarop een piepklein giletje van leer. Ik heb weinig verstand van vrouwenmode, maar dit was wel echt absurd.
Verder valt op dat de vrouwen die we hier zien over het algemeen echt on-tie-ge-lijk lelijk zijn. De uitzonderingen hierop spelen en plein public met een 15 jaar oude Rubik’s Cube of ze zijn zelf ook in Hongarije op vakantie.

Was het nou alleen maar negatief in Boedapest? Nee hoor. Het bier, Tsjechisch Bier, kost nog geen euro per halve liter. Het andere bier ook niet, maar ik kies voor Tsjechisch uit nostalgisch oogpunt. Herinneringen uit de tijd dat ik ongeveer 15 jaar was.

Hongarije zit nu wel bij de EU, maar heeft geen euro. Ik ben er nog niet uit of het wel zo handig is om de HUF in te wisselen voor de €. Het scheelt in ieder geval een hoop in volume van de beurs. En boze blikken aan de kassa als je één fles water en één biertje af wilt rekenen met 10 000 Forint, omdat-de-pinautomaat-niet-kleiner-gaf. Maar hoe leg je dat uit aan een Hongaarse kassamiep?

Want de line-up is wél goed.